Tajemnicze panaceum - MUMIO

O mumio, inaczej nazywanym  shilajit, mówi sie także:  krew gór, olej górski, łzy skał. To panaceum rozpowszechnione i znane przede wszystkim w krajach byłego ZSRR.  Ja sama usłyszałam niegdyś o jego cennych własciwościach od zaprzyjaźnionej Gruzinki, pani Marii...

Nazwa mumio pochodzi z języka greckiego i oznacza ochraniający, oczyszczający.

Jest to produkt naturalny, podobny do smoły, o charakterystycznym zapachu i gorzkim smaku, koloru od prawie czarnego do żółto-brązowego, znajdowany w głębokich pieczarach gór Azji Środkowej, Tybetu, Iranu, Afganistanu, na dużych wysokościach (około 3 tysięcy metrów). Podobno znaleziono je także na Antarktydzie. Ma unikalny skład chemiczny - dużo związków organicznych (w tym jad pszczeli, aminokwasy, witaminy z grupy B, olejki eteryczne, kwas hipurowy), ale także krzemiany, mnóstwo mikroelementów (glin, krzem, sód, żelazo, magnez, fosfor, bar, siarkę, beryl, mangan, wanad, tytan, srebro, miedź, ołów, cynk, bizmut, nikiel, kobalt, stront, chrom, gal, molibden, wapń, potas, cyna).

W ocalałych starożytnych rękopisach ( m.in. w językach arabskim, perskim, tureckim, chińskim ) opisuje się tą substancję z zadziwiającą zgodnością jako niezawodne lekarstwo, leczące wiele chorób. Arystoteles zalecał mumio przy bólach głowy, "flegmatycznym charakterze", dreszczach, paraliżu nerwu twarzowego, epilepsji. Sławni medycy starożytnego świata arabskiego omawiali sposoby wydobywania i oczyszczania oraz zastosowania mumio w leczeniu złamań, zwichnięć, zatruć, choroby Heinego-Medina, migreny, wrzodów przewodu pokarmowego i pęcherza moczowego, gruźlicy itp. Opisując właściwości tego uniwersalnego lekarstwa podkreślali, że daje ono siłę całemu organizmowi a szczególnie sercu, usuwa ślady choroby reumatycznej, normalizuje funkcje wszystkich organów, polepsza działalność organów płciowych, leczy kaszel, niedrożności, paraliże, drgawki, kurcze, "rozpędza" niektóre nowotwory, pomaga przy chorobach stawów i kości, astmie, anginie, ukąszeniach skorpionów, chorobach żołądka, pluciu krwią, nie trzymaniu moczu, przy "słoniowatości", jąkaniu. Jak wynika z analizy starożytnych tekstów, stosowano mumio do leczenia różnorodnych chorób. Jednak najlepszy efekt dawało ono przy leczeniu złamań kości.

MUMIO_MINERAL2

W Indiach i Rosji  ( wcześniej ZSRR) prace nad właściwościami mumio są prowadzone od 1950 roku. Badania na zwierzętach wykazały, że mumio posiada pewne właściwości przeciwzapalne, przeciwbólowe, uspokajające, spowalniające procesy starzenia, korzystne działanie w chorobach wrzodowych. Należy jednak pamiętać, że organizmy zwierzęce, choć pod wieloma względami podobne do ludzkiego, różnią się i działanie preparatu na człowieka może być nieco inne. Na Zachodzie prace nad właściwościami i skutecznością mumio nie są zbyt zaawansowane. Niemniej jednak przeprowadzone badania wykazały nieznaczny wpływ mumio na obniżenie poziomu triglicerydów, lipoprotein o małej i bardzo małej gęstości ( LDL  i vLDL, tzw. „zły cholesterol”) a także podwyższenie poziomu  korzystnych lipoprotein o dużej gęstości HDL. Badania wykazały też pewien wpływ mumio na poprawę płodności i jakości nasienia u mężczyzn, podwyższenie poziomu hormonu folikulotropowego ( występujący zarówno u kobiet, jak i mężczyzn hormon tropowy pobudzający u mężczyzn spermatogenezę, a u kobiet produkcję estrogenów), wzrost aktywności dysmutazy ponadtlenkowej ( enzym chroniący organizm przed szkodliwym wpływem wolnych rodników. Nie zaobserwowano natomiast wpływu na utratę wagi czy wpływ na ciśnienie krwi.            

Poniżej dawkowanie na podstawie broszury: A. Sz. Szakirow "Tajna drewniego balzama mumio-asil"; wyd. FAN, Taszkent 1978. :


          Mumio przyjmuje się rano na czczo (jeden raz dziennie) na sucho lub jako roztwór (odważoną porcję rozpuszczamy w ciepłej wodzie, jednak jest to operacja długotrwała). W pierwszym przypadku należy popijać lekarstwo wodą, herbatą, mlekiem słodzonym cukrem lub lepiej miodem.
Ilość mumio zależy od wieku oraz ogólnego stanu chorego. Dobowa norma lekarstwa dla dorosłego - 0,15 do 0,2 grama. Po dziesięciu dniach przyjmowania leku robi się pięcio lub dziesięciodniową przerwę i następnie powtarza kurs leczenia. Zwykle jest to wystarczające do pełnego wyzdrowienia chorego. Jednak przy złamaniach grubych kości jak np. miednicy, kręgosłupa, biodra i goleni zaleca się przeprowadzenie 3 do 5 kursów leczenia.
          Dzieciom podaje się w zależności od wieku:
od 3 miesięcy do 1 roku - 0,01 do 0,02 grama na dobę;
powyżej 1 roku do 9 lat - 0,05 grama;
od 9 lat do 14 lat - 0,1 grama.
Terminy i sposób podawania leku - te same, co u dorosłych.
          
          Zewnętrznie stosuje się mumio przy leczeniu ran, poparzeń, stłuczeń w postaci okładów nasyconych 10 procentowym roztworem tego środka.

preparaty z mumio kupisz tu:

 

image